De aantrekkelijkheid van het verderf

Kunstmuur

Wanneer we (Vriendlief R. en ik) op vakantie gaan, kopen we altijd kunstkaarten van de kunstwerken die we mooi vinden. Laatst hebben we een aantal kitscherige lijstjes gekocht om zo onze eigen kunstmuur te creëren. Nu hangen de schilderijen nog tussen onze foto’s aan de wand, maar als we groter gaan wonen (ooit), dan komt er een hele kunstmuur met al onze favoriete werken.

Mijn kunstsmaak is om eerlijk te zijn nogal donker. Ik hou van eenzame, trieste en verdorven werken. Dode mensen, schedels en donkere tinten genieten mijn voorkeur. Sowieso doet de dood het altijd goed. Niet in het echte leven, want ik zie de mensen om me heen niet graag gaan, maar als fenomeen an sich. Waarom dat zo is, vind ik moeilijk uit te leggen. Gelukkig deel ik deze passie… of klinkt passie erg luguber? Ik deel het in elk geval met vriendinnen C. en E. Tijdens onze studie stelden we er een hele tentoonstelling over samen. Op papier dan, want helaas hebben we deze tot op heden nog niet tot leven mogen wekken.

In elk geval leerden we dat de dood positief benaderen, of als mooi beschouwen, vooral als taboe wordt gezien. Dat terwijl vampiers (levende doden) al decennia lang mateloos populair zijn. Niet alleen als angstaanjagende wezens, maar ook als seksueel aantrekkelijk. Je kan met gemak een lijst aan films en series opstellen waarin mensen relaties aangaan met vampiers of die (misschien nog schokkender) daadwerkelijk necrofilie in een positief daglicht zetten. De dood in kunst biedt daarmee een heel andere kijk op het fenomeen dan onze dagelijkse visie.

Maar dat kunst een opstapje is om de dood te bewonderen verklaart nog niet waarom het mij zo aanspreekt. Ik kan me wel heel erg vinden in Freuds visie. Hij spreekt namelijk over Eros en Thanatos. Ook wel levensdrift en doodsdrift genoemd. Thanatos is het verlangen naar de ultieme staat van rust, de dood dus. Eros staat daar haaks tegenover. Deze driften staan in wisselwerking met elkaar. Wanneer we geconfronteerd worden met de dood, willen we juist heel erg het leven benadrukken. Niet voor niets herdenken we tijdens begrafenissen het leven van de overledene en beseffen we eens te meer dat we moeten genieten van de tijd die we hebben.

Dat genieten ging mij tot voor kort niet altijd even makkelijk af. Ik maak makkelijker contact met de donkere kanten van het leven. En misschien daarom spreekt juist dat in kunst mij zo aan. Ik waardeer het, maar enkel alleen op kunstvlak. In het dagelijks leven wil ik toch liever genieten. Al is het af en toe nodig om te zwelgen in de donkere dieptes. Juist om daarna te beseffen dat het helemaal anders moet. Precies zoals Freud al had bedacht. Misschien is dat ook wel wat duistere kunst mij biedt. Een moment waarop ik op gepaste afstand contact mag maken met het verderf, om vervolgens zelf totaal het tegenovergestelde ten uitvoer te brengen.

Advertenties

Een Reactie op “De aantrekkelijkheid van het verderf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Vul je emailadres in om te volgen wat ze schrijft en ontvang een melding bij elke nieuwe post.

Follow Smart & Teksty on WordPress.com

Ze schrijft over

Ze schreef

Disclaimer

Ze twittert

Topblogs Topblogs
%d bloggers liken dit: