Zwanger

schermafbeelding-2016-09-18-om-19-18-08

Ik ben zwanger…! Na 29 weken zwangerschap zijn we eindelijk aan het idee gewend dat het dit keer echt zo mag zijn. Wie ons kent weet dat dit niet heel vanzelfsprekend is voor ons. We zijn alles bij elkaar 1,5 jaar bezig geweest. Uiteraard klinkt dit voor sommigen helemaal niet zo lang, maar voor ons is het een hele verdrietige en slopende periode geweest. Niet omdat het zwanger worden niet lukte, maar omdat de kleintjes niet wilden groeien.

Na onze eerste positieve zwangerschapstest waren we toch wel euforisch. Weliswaar met de gedachte dat het eerste trimester spannend is en je nooit weet of het goed gaat. Maar eerlijk is eerlijk, je verwacht eigenlijk niet dat jou dat slechte scenario overkomt. Mijn eerste zwangerschap was fysiek meteen pittig. Misselijk en andere kwaaltjes. Een goed teken (dachten we). Toen we voor een vroege echo in het ziekenhuis waren, bleek ik minder ver zwanger dan we dachten. Maar liefst 2,5 week verschil. Eigenlijk gingen er toen al alarmbellen rinkelen bij mij. Omdat mijn klachten goed waren en de echo er verder goed uitzag, maakte de gynaecoloog zich nog niet echt zorgen. Twee weken later, de dag voor mijn 29ste verjaardag, bleek echter dat de groei achterbleef en er geen kloppend hartje vindbaar was. Elf weken ben ik uiteindelijk zwanger geweest. Een missed abortion noemen ze zoiets. Het beleid is dat je zelf mag kiezen om de miskraam af te wachten of de zwangerschap per direct afbreken. Omdat we twee weken later op vakantie zouden gaan, hebben we de zwangerschap met medicatie afgebroken. Twee rondes weeënopwekkers die ik met een tussenpose van 48 uur moest gebruiken. Dat was ook nog een heel gedoe, omdat de arts geen medicatie voor het weekend wilde meegeven, want bij teveel bloedverlies was dat voor het ziekenhuis niet handig in het weekend. In eerste instantie kreeg ik dus maar voor één ronde medicatie mee. Aangezien ik echt geen curettage wilde, hebben we net zolang gezeurd tot de arts overstag ging. Zonder die tweede dosis was ik alsnog gecuretteerd. Al die extra medische zorgen daar zit je absoluut niet op te wachten als je al super verdrietig bent.

Binnen een paar maanden, die voor ons uiteraard eindeloos leken te duren, was ik opnieuw zwanger. Dit keer voelde ik me helemaal niet zwanger en had ik meteen het idee dat het weer niet goed zat. Maar omdat ik vorige keer super zwanger was en het ook niet goed bleek, wisten we niet meer waar we op moesten vertrouwen. Toen ik na 6 weken wakker werd en een beetje bloedverlies opmerkte wist ik hoe laat het was. Ik belde het ziekenhuis en kreeg te horen dat als het niet erger werd er niks aan de hand was. De geplande echo werd alvast een week naar voren opgeschoven. Bij hevig bloedverlies moest ik accuut langskomen. Binnen een uur hing ik weer aan de telefoon en konden we een half uur later terecht voor de echo. Behalve een baarmoeder vol bloed viel er niks te ontdekken. Omdat ze bang waren voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap moest ik opnieuw een zwangerschapstest doen. Deze bleek negatief en dus mochten we naar huis met de mededeling dat het wederom een miskraam was. Spontaan dit keer. Alle medische controles en gedoe bleven ons in elk geval bespaard. Maar het verdriet was er niet veel minder om.

Ik besloot in september te starten met de lerarenopleiding Nederlands. In september en oktober hielden we ons niet bezig met onze kinderwens. Een heerlijke periode waarin we weer een beetje tot onszelf konden komen. Toen we vervolgens besloten er weer voor te gaan, duurde het een stuk langer dan de eerste twee keer. Elke maand dat het weer niet gelukt was, werd het proces zwaarder en zwaarder. Inmiddels waren de ovulatietesten in huis gehaald, hielden we ons aan een strak eetregime zonder schadelijke e-nummers, weinig tot geen snoep, geen alcohol en slikten we daarnaast beide een hoop vitamines en mineralen. Een gesprek bij het vruchtbaarheidscentrum in het ziekenhuis bevestigde dat we voorlopig niet in aanmerking kwamen voor hulp en dat we alles al deden wat mogelijk was om een gezonde zwangerschap tot stand te brengen. Dat ik heftig reageerde op de maandelijkse hormoonschommelingen was een teken dat de juiste hormonen aanwezig zijn en daar kon de arts niets aan veranderen. De twee miskramen vielen simpelweg onder de noemer stomme pech. Maar het was wel fijn dat de fertiliteitsarts heel goed begreep hoe zwaar het voor ons was en ergens ook fijn om te horen dat het statistisch gezien gewoon mogelijk is om kinderen te krijgen. Toch werden alle spanningen en fysieke ongemakken regelmatig te veel en in de maand dat ik voor de derde keer zwanger werd, was ik even helemaal klaar met de kinderwens. Dan maar niet dacht ik. Maar toen ik twee weken later ineens een positieve test in handen had, waren we toch wel opgelucht. Stap 1 was in elk geval weer gelukt. Nu de rest nog.

En die rest kwam gelukkig. De eerste echo was super spannend. Nog zo’n klap konden we eigenlijk allebei niet aan. Maar gelukkig werd er dit keer wel een kloppend hartje gevonden. Ondertussen werd ik steeds misselijker en bleef de vrees dat het weer niets zou worden, dus echt ervan genieten konden we nog niet. Ook bleek het oorspronkelijk om een tweeling te gaan, maar één van de twee was weer heel snel gestopt met groeien. Dat voelde toch ook niet fijn, want zou de ander dan wel gezond zijn… Hoewel we overgelukkig zijn met die ene winnaar die wel wil groeien, waren we na alle ellende ook heel blij geweest met twee. Maar zoals R. zegt nu hadden we dubbele kans en is er in elk geval één die tot nu toe lekker stevig zit in mijn buik. Na goede uitslagen van de combinatietest en 20-wekenecho, durven we voorzichtig blij te zijn en vooruit te kijken. Inmiddels zijn de grote spullen al aangeschaft en hebben we een hoop prachtige cadeaus gekregen van familie en vrienden. Ik geniet van ons drukke mannetje die de hele dag in mijn buik beweegt en R. bouwt non-stop aan ons liefdesnestje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Vul je emailadres in om te volgen wat ze schrijft en ontvang een melding bij elke nieuwe post.

Follow Smart & Teksty on WordPress.com

Ze schrijft over

Ze schreef

Disclaimer

Ze twittert

Topblogs Topblogs
%d bloggers liken dit: