Het 1e trimester

ecards

Tijdens mijn derde zwangerschap werd ik al vroeg misselijk. In het begin konden we er nog wel om lachen, want misselijkheid is meestal een goed teken. Die eerste keer boven de wc-pot hangen was nog net geen feestje. Maar al gauw werd de misselijkheid vreselijk vervelend. Van de gynaecoloog kreeg ik een folder mee met tips tegen de misselijkheid. Zo stonden er al snel pakken rijstwafels, crackers en matzes naast mijn bed. Voordat ik opstond, at ik eerst een beetje. De eerste paar weken hielp dat aardig. Maar hoe verder de zwangerschap vorderde hoe minder baat ik had bij het eten van deze producten. Dus moest ik op zoek naar iets nieuws. Het werden AH Basic Tea biscuits. De truc was om zo snel mogelijk na het wakker worden een aantal van deze koekjes te eten en daarna mezelf richting koelkast te verplaatsen om een glas melk (geitenmelk of karnemelk) naar binnen te gieten. Soms was ik niet snel genoeg en bij de aanblik van een volle koelkast vol eten moest ik zo snel mogelijk deze weer sluiten en naar de wc rennen. Ergens tussen het spugen door, dat dan eigenlijk niet meer wilde stoppen, probeerde ik me te herpakken om alsnog dat glas melk naar binnen te kunnen werken. Pas daarna kon ik even rustig bijkomen op de bank.

Hoewel niks meer smaakte, probeerde ik wel te blijven eten en drinken. Boodschappen doen en koken lukte een periode lang niet. Gelukkig deed mijn lieve R. dat allemaal. Om half vijf zat ik al te piepen op de bank dat hij aan het eten moest gaan beginnen. Want wanneer ik niet op tijd iets voorgeschoteld kreeg, kwam de hele handel er gewoon weer uit. Normaal plan ik wat er gegeten wordt en stel ik de boodschappenlijst samen. Maar als je van alles misselijk wordt, is dat erg ingewikkeld. R. had op een gegeven moment drie gerechten waarvan hij wist dat het wel bleef zitten. Zo kwam het dat we wekenlang elke drie dagen hetzelfde aten. Ondertussen zat ik in de woonkamer te klagen omdat ik misselijk werd van de kooklucht. Maar eenmaal met een bord op schoot at ik het avondeten met lange tanden toch op.

Uiteraard had ik me vooraf voorgenomen gezond te eten. Maar als niets meer smaakt, dan moet je je aanpassen. De gynaecoloog gaf aan dat ik gewoon moest eten waar ik wel zin in had. Zo kwam het dat ik op een avond een schaal met pasta, kaas en sambal in de oven schoof en ontbeet met koekjes. Kaas en koolhydraten blijven favoriet deze zwangerschap. Water smaakte ook niet meer en dus ging er een flinke scheut diksap doorheen, want genoeg drinken is belangrijk. Omdat ik ben blijven eten en drinken, ben ik niet afgevallen in deze periode. Het spugen kon ik beperken door op tijd iets te eten en genoeg te drinken. Daarom ging ik nergens heen zonder een tas vol snacks en Ting Ting Jahe. Op dagen dat ik echt ergens naartoe moest, nam ik in de ochtend een tabletje Okugest, later op de dag innemen had bij mij geen nut. Ik was ondanks alle tips en hulpmiddelen non-stop misselijk, ook ’s nachts. Een soort van oneindig durende kater eigenlijk.

Heel wat keren heb ik lopen huilen dat dit toch echt niet leuk meer was. Ik bedoel een foodie die ineens niet meer kan koken en genieten van eten is echt rampzalig natuurlijk. Het was vooral het uitzitten van de dagen en hopen dat de 12-weken snel bereikt werden. Toen ik uiteindelijk 12-weken zwanger was, hoopte ik dat de misselijkheid snel voorbij zou zijn. Maar niets van dat alles. Ik bleef misselijk en het duurde uiteindelijk tot een week of 17 voor ik weer zin kreeg in eten en de misselijkheid als sneeuw voor de zon verdween. Respect voor de vrouwen die zich negen maanden hondsberoerd moeten voelen en echt lijden aan extreme zwangerschapsmisselijkheid, ik denk dat ik gillend gek geworden was.

Ondertussen kampte ik ook nog met een luchtweginfectie, waardoor ik behalve misselijk ook super benauwd was. Na een rondje met de hond kon je me opvegen. Maar ook wanneer ik op de bank zat kreeg ik regelmatig het gevoel niet genoeg lucht te hebben. Deels kwam de kortademigheid door de zwangerschap zelf. Ook in het eerste trimester kun je daar al last van hebben. Je hebt de neiging om meer zuurstof in te ademen, waardoor je ongemerkt een beetje gaat hyperventileren. Focussen op je uitademing en goed uitademen helpt om weer tot rust te komen. Door de luchtweginfectie werd die benauwdheid nog eens versterkt. Tel daar de gebruikelijke kwaaltjes bij op en je voelt je een beetje bedonderd door de illusie dat een zwangerschap vooral genieten is.

Kortom geen makkelijk begin en waarschijnlijk onvoorstelbaar voor vrouwen die zonder kwaaltjes door de zwangerschap fietsen. Maar we zijn zwanger, ik mag we zeggen want R. lijdt er net zo goed onder, en de kleine maakt het goed. Na alle ellende voorafgaand aan deze zwangerschap is dat het enige dat belangrijk is. Gelukkig ben ik voorzien van een partner die uitstekend voor ons zorgt, want zonder hem was ik echt nergens geweest.


bron afbeelding

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Vul je emailadres in om te volgen wat ze schrijft en ontvang een melding bij elke nieuwe post.

Follow Smart & Teksty on WordPress.com

Ze schrijft over

Ze schreef

Disclaimer

Ze twittert

Topblogs Topblogs
%d bloggers liken dit: